فزت و رب الکعبه   گل ریخت بر سرم ، که گلت بود باورم اینک ببین گلم ، که چه در گل شناورم   چشم از میان گل به تو میدوزم ای رفیق بنگر میان بستر گل ، خواب آخرم   عمری فراق بود ، کنون وصل حاصل است این شوق ، اشک میطلبد ، نیست باورم   « فرزند ملجم » است ، لجامش زده است شر من « ملجم » تو ام ، تو بران تا به خاورم   شمشیر و فرق من ، دم بیل است و خاک باغ « فزت » ، رها شدم ، همه گل شد سراسرم ! !                                                     « کاظم »

دلبانگ 4

         تموج جلبکها ، ریگهای ریز رنگارنگ ، شناوری خاشاک و برگها ، جریان سبک جوی کوچک هر باغی و خط مورب سکون هر سنجاقک بر ساقه ای ، هنوز هم خلجان حضور تحقیر کننده آن تبسم است بر چهره منجمد آن شبح مهیب خزیده میان لیموها ، نخلها و " انبای مجلسی " .

         حنجره میرود که پاره شود از فریاد فروخورده بی فریادرس هراس کودکی . اکنون را پوست میکنم . چه تقدیری است که قربانی قربانی میپرورد به مهر ؟ و آمده و آینده نوازنده مارش عزای هبوط عابدان مجهول المعبود میشوند ؟

تمام روز

تمام روز

رها شده چون لاشه ای بر آب

به سوی سهمگین ترین صخره پیش میرفتم

به سوی گوشتخوارترین ماهیان دریایی

و مهره های نازک پشتم

از حس مرگ تیر کشیدند

          تسمه بر گرده چکنم میکشد بی کرانه های استیصال .  و لحظه ها ، لاکپشت موکول شدنهای متواتر دلهره زا . مشت مشت پاشیدن بذر فریب . خرمن خرمن درویدن گوشت . صحرا صحرا تعفن تلاشی اجساد اجداد . و گنداب گنداب کف دهان اژدهای زشت تکرار .

          عاقلان به جای خود ، شگفتم دیوانه نمیشوند چرا آنان که خرده عقلی دارند حتی ؟ و چه شوخی زشتی است نام عقل نهادن بر دیوانگی محض تمامی ابنای بشر .

          نیم خیز بر " گفاره " ، ابرو مچاله از تیزی آفتاب تازه دمیده صبح ، نگاه گوشه چشم ترا می پایم به سویم در همان حال که خمیر میلغزانی بر  " تاوه " و " پیش سوراغی " میتکانی بر " تو مشی " . " لنگ " پس رفته را وا مینهم تا باقی بماند گلگونی شرم اطراق کرده بر گونه های مهتابیت زیر " لیسی " آن بهار دخترانه . چه میدانی کدام راز دلهره آور است میان من و آن تبسم تلخ شبح خزیده لابلای درختان باغ !

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

         اما اینک ، ایتجا ، در این جنون فراگیر ، نقاب را آتش زده ای و رسوایی ناخواسته یک جان فدا چقدر خائنانه مینماید گل کوچک من ! چه سخت است تبدیل ناگهانی کاهی که کوه مینمود به کوهی که کاه جلوه میکند . پس روبروی خودم ایستاده ام با خنجری در مشت اما نه آماده حتی یک سیلی ضعیف .

        چنگال هشتاد بر گلوی پنجاه . شبح متبسم کجایی ؟ من اینجا میان باغ ایستاده ام . فرایم گیر .

به یاد تو...

-  به یاد معلم شهید دکتر علی شریعتی

-  و به یاد دوست گرانقدری که دیگر وبلاگ خوبش هرا پذیرای بازدیدهای مشتاقانه مان نیست !

یادم نمیکنی و ز یادم نمیروی      یادت بخیر باد فراموشکار من

... و از او بود که آموختیم کوری را به خاطر آرامش تحمل نکنیم

و باطل را اگر نتوان شکست می توان رسوایش کرد.

به یاد تو از درد جان می نویسم

                   همه از تو نامهربان می نویسم

تو را گفتن واز تو چیزی نوشتن

                   همیشه ولی ناگهان می نویسم

در این خانه ی تنگ و دربسته ی دل        

                             من از آبی آسمان می نویسم

یکی تلخ رفته یکی مانده شیرین

                  من اما هم این و هم آن می نویسم

نه دیروز رفته نه امروز پیدا

                       من از جبر تلخ زمان می نویسم

تو در غربت و من اسیر ولایت

                    تو از ما و من از جهان می نویسم

تو از تنگناهای تاریک جانت

                   من از مشکل آب و نان می نویسم

از آن رو که تقدیر من بی کسی شد

                   من از محنت بی کسان می نویسم

چنین پیر و خسته نمی دانم آخر

                        چرا شعرهای جوان می نویسم

همیشه خیال تو را می سرایم

                        همیشه ولی ناگهان می نویسم

                                            ابراهیم منصفی

دکتر محمود احمدی نژاد رئیس جمهور اسلامی ایران ، خطاب به زورمداران سازمان ملل :

       ملت ایران برای قطعنامه های شما

پشیزی ارزش قائل نخواهد شد .

دلبانگ ۳

      سفیر ، بی سفر ،  نه اندیشه را آن پای که بر جهد از جسمیت زندان و معراج را عروج کند و ره یابد به تاکستان خلود ، تا به کارش آید پیش از خلود آن مستی لامسه تجرید در استحصال گوهر معانی .

      امین ، بی امانت ، نه ایمن به یمن استجابت آمین ها ی حنجره زخمی ، چهار قدم تا مخاطره امن پایان . مؤمن به ایمانی که آمن نمیکند آواره وادی قلعه سنگ باران را . و مخروط تاکسیدرمی لبها ، فشار منگی استیصال ، شاید ، نه تداعی انتظار بوسه لیلی در وانفسای خمار یأس از تحقق بشارتها !

      خلیفه ، بی خلافت ، نه لم داده بر سریر وراثت ارض ، که یوغ جسم بر جسیم مهوع ، زورقی سوراخ و پارویی شکسته و اقیانوسی مهیب و ظلمانی ، چرتکه افتاده از لرزش دستان ، کز کرده زیر فریادهای پرخاشگر چه کردی ، چه میکنی ، . عاصی خفه عصیان ! و مردد در عصیانی دوباره ، که اینبار تبعید به کدامین خراب آباد دیگر .

      نگاه میرود که فرو افتد از مناره ، و گوش میرود که تهی شود از بانگهای حلق مؤذن ، و " دوست " میرود که دور شود ، " دور " . و همه نه از عشوه دعوت خنیاگر ، که گذشته است یقین التهاب عشقها و خطاهای جوانی

Those were the days my friend !

بل مسکون پائیز نیافتن ها ، " دور " نگاه داشته شده از " قابلیت قابل " ، اما مخاطب محکوم بیگناه مکرر پاسخ به چرایی بی عرضگی " فاعلیت فاعل " .

      و شبانگاه ، مچاله در دود سیگار ، اندیشه مستأصل در تکاپوی مکاشفه ارتباط بین آن سایه دور سالهای التهاب با این تصویر مات ماسیده بر شیشه در گذر امشب از جلو تریای آن سالها که :

Was that lonely man realy me ? ! ! !

و شرموک چون زنی یائسه که کشف کنند در بقچه حمامش جیزجنگ پیچیده در لیف ، گلگون چهره و بی پاسخ ، در آرزوی درک سائل از راز نیاز !

      لیلای " دور " ، " قیس " را مفریب . دنیای رعب آور کائنات " هاوکینز " و جهان کوچک آنکه نصفش اصفهان است ، او را یکی است . شنزار برهوت آوارگی ، « تیمارستان » نمیشود « مجنون » را .

The truth is I never left you

Don,t keep your distance !

حقیقت آن است که حقیقت یافت نشد .

نخواستی که یافتنی باشد !

چرا ؟

 چرا ؟

   چرا ؟