فزت و رب الکعبه   گل ریخت بر سرم ، که گلت بود باورم اینک ببین گلم ، که چه در گل شناورم   چشم از میان گل به تو میدوزم ای رفیق بنگر میان بستر گل ، خواب آخرم   عمری فراق بود ، کنون وصل حاصل است این شوق ، اشک میطلبد ، نیست باورم   « فرزند ملجم » است ، لجامش زده است شر من « ملجم » تو ام ، تو بران تا به خاورم   شمشیر و فرق من ، دم بیل است و خاک باغ « فزت » ، رها شدم ، همه گل شد سراسرم ! !                                                     « کاظم »